Ξεσαλώσαμε με τα blog, λευτερώθηκε το μέσα μας, βγήκε στο φως το εγώ μας! Ετσι λέμε. Ετσι νομίζουμε...
Ομως να που φαίνεται η αδυναμία του γραφτού! Να που τα όριά του, συχνά είναι αξεπέραστα. Να που μαζί (γραφο)μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε!
Οι λέξεις από μόνες τους δεν φτάνουν. Είναι αδύναμες και άδειες. Χωρίς τα αξεσουάρ τους είναι μόνο λέξεις. Χωρίς το χρώμα, τον τονισμό, τα συμφραζόμενα, τις γκριμάτσες, είναι άδειες ζωγραφιές. Πες πολλές φορές μόνη της, οποιαδήποτε λέξη και θα δεις πόσο κενή μένει... πες "συνεστίαση". Συγκεντρώσου στη λέξη και πες την πολλές φορές. Στο τέλος θα σού φαίνεται αστεία.
Εφτασε στα μάτια μου προ ολίγου, μια φράση. Μια ερώτηση: "θέλεις να μείνουμε φίλοι;". Και, ω! πόσες διαφορετικές ερμηνείες μού ήρθαν στο νου! Δεν ήξερα για τί μού μιλούσαν!
> θΕλεις να μείνουμε φίλοι; Ο τόνος στο Ε. Ας πούμε ότι τα τσουγκρίσαμε και ο ένας κάνει ένα βήμα προς τη συμφιλίωση: θέλεις να τα βρούμε; Να μην τα χαλάσουμε;
> θΕλεις να μείνουμε φίλοι; Ο τόνος πάλι στο Ε. Να μην πάμε παρακάτω; Να μείνουμε έτσι όπως είμαστε; Φίλοι;
> θέλεις να μείνουμε φΙλοι; Ο τόνος στο Ι. Μού ζητάς να μείνουμε φίλοι; Να μην πάμε παρακάτω; Αυτό είναι που θες;
> θέλεις να μείνουμε φΙλοι; Ο τόνος πάλι στο Ι. Να μην τα χαλάσουμε, να μην γίνουμε εχθροί;
Και ίσως και άλλες που δεν μού ήρθαν στο νου με την πρώτη.
Τι να απαντήσω; Εσείς στη θέση μου, τί θα απαντούσατε; Εγώ πάντως, μια λέξη βρήκα που να κολλάει σε όλες τις εκδοχές, που να μην μού δημιουργεί πρόβλημα, που να ακούγεται από τον άλλο καλά, που να μην δημιουργεί παρεξήγηση. Μ'άλλα λόγια, έδωσα αυτό που λένε, μια διπλωματική (υποκριτική δηλαδή) απάντηση.
- Ναι.
Μόνο η ίδια μας η σκέψη μπορεί να είναι πιο πολύ απ'την άμεση συνομιλία, πιο δυνατή, πιο εκφραστική. Αλλά η σκέψη μας δεν μάς επιτρέπει να επικοινωνούμε, παρά μόνο με τον εαυτό μας. Για τους άλλους, το καλύτερο που έχουμε βρει μέχρι τώρα, είναι η συνομιλία. Μούρη με μούρη! Ολα τα άλλα είναι απλώς...